Het is zaterdag 25 juli 2026  in Karinthië, Villach Land. Prachtig weer voor een hike in de bergen. Niet te heet, wel zonnig dus zal het uitzicht mooi zijn.

We hebben gisteren het uitbetalingsfeestje van de plaatselijke spaarvereniging gehad. In ons Ortschaft Lansach, onderdeel van de gemeente Weissenstein, zit één Gasthaus. Daar kun je, zoals in zoveel Gasthausen, elke maand geld in een spaarvakje gooien dat voor jou is gereserveerd.

Het ziet er uit als een grote kast met gleufjes. Onder of boven die kastjes staat een nummer. Wij hebben nr 79 en 80. Voor de 1e donderdag van de maand gooi jij jouw inleg erin. Doe je het te laat, dan krijg je een strafkorting bij de uitbetaling. Rente krijg je niet. Wel een kortingsbon op het uitbetalingsfeest. En uiteraad is die een mooie manier voorde Wirt om stamgasten in ieder geval één keer maand te laten komen. En eenmaal per jaar hun uitbetaling op te halen. Dan zorgt hij voor een buffet, waar je voor 15 euro je buikje kunt rondeten en dan hoopt hij dat je lekker veel drankjes consumeert. Wat er dan nog over is van je spaargeld neem je lekker mee….voor de volgende keer dat je komt bijvoorbeeld.

Wij komen nu voor de 3e keer op dat uitbetalingsfeest. We hebben er een paar uur gezeten. Deze keer met de buurman die jager is en zijn vrouw…..Best wat drankjes gedronken en vroeg naar bed gingen wij ook niet. 

Daarom kiezen wij er vandaag voor dicht in de buurt te hiken op een van de bergen rondom ons eigen deel van het dal: De Goldeck. We rijden naar ongeveer 1800 meter en parkeren daar de auto. Ik sta te popelen, voel mij echt blij. Ik heb kriebels in mijn buik en Voel mij jong en gezond ondanks een lichte kater en ik heb er ongelooflijk veel zin in.

We hoeven niet ver te lopen om meteen helemaal het berg gevoel te ervaren. Een kwartiertje over een breed pad, daarna achter de Kapeller Hütte langs over een smal geitenpaadje. Letterlijk een geitenpaadje, want nog geen 5 minuten later moeten wij zachtjes 10 geiten vragen om wat ruimte voor ons te maken. Ze doen het zonder protest. 

De zon warmt de lage bergplanten en kruiden op en er komt een heerlijke geur langs af en toe. Ik weet niet van welk kruid, al begin ik een vermoeden te krijgen.Toch eens opzoeken hoe het heet. Maar nu heb ik even geen tijd voor Google Lens want ik moet oppassen waar ik mijn voeten zet. Achter de tweede hut langs, de Gussenhütte,  gaat het voor ons vrij steil omhoog, de kam van de Goldeck op. 

We zijn de enige die vanaf deze kant omhoog gaan, wel komen wandelaars bergaf. We stoppen zo nu en dan, ik heb echt altijd moeite met steil omhoog gaan en hijg als een postpaard. 60 jaar ben ik nu. In November wordt dat 61. Ik heb  redelijk ongezond geleefd ondanks dat ik wel altijd veel in beweging was. Maar het is niet erg om veel te stoppen en uit te hijgen.  We hebben de tijd en het uitzicht wordt steeds adembenemender. 

Bijna bovenaan de klim kijken wij al uit over verschillende dalen en zien aan de horizon de 3000-ers met sneeuw. Zoveel bergen, zo prachtig…We kijken elkaar aan en zeggen voor de miljoenste keer tegen elkaar:

 “Mooi heh, dat wij hier wonen”. 

“Nu kunnen wij bijna elk zomerweekend dit soort uitstapjes maken.” 

En dan geven wij elkaar een kus.

Het gevoel hierboven te zijn geeft ons de ultieme ontspanning, geluksgevoel…vrijheid…. 

We kuieren over de kam en maken een foto bij het Gipfelkreuz Goldeck. Daar waren wij al vaker, maar ach het is leuk voor de Whatsapp Status.  Beneden zien wij Spittal liggen en de Millstätter See, een andere geliefde plek van ons. Maar we gaan terug via dezelfde kam en door middel van een Abstieg zijn wij een uurtje later in de Kapeller Hütte. Een bekende plek voor ons met nieuwe pachters, maar hetzelfde uitzicht. We zitten er drie halve liters bier en een schnapps lang, proberen de gecombineerde BrettlJausse/Tapaz plank en proeven het bananenbrood van die nieuwe pachterin en haar Duits/Spaans partner. We praten over de toestand van de wereld en de levensloop van de mannelijke pachter. De pachterin komt uit Tirol en heet Birgitte…bijna dezelfde naam dus. Dat schept een band.

Drie uur later sluiten wij af met zijn heerlijke koffie en lopen de laatste 20 minuten terug naar de auto. Wat een prachtdag!